ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ

ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ
ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ...ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΗ

7.9.07

Η ΑΓΙΑΝΑΝΝΑ ΠΟΥ ΞΕΡΑΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ


Ήταν Παρασκευή 24/08/07 ώρα 08:30 μ.μ. όταν σταμάτησε το νερό, μισή ώρα μετά σταματά το ρεύμα, η τηλεόραση κλείνει και η λίστα των νεκρών στη Ζαχάρω και την Αρεόπολη από τον πύρινο εφιάλτη σταματά για εμάς. Στα καφενεία καθόμασταν αμήχανα με αναμμένα κεριά περιμένοντας το ρεύμα και έχοντας ως μόνο θέμα συζήτησης τα αναπάντητα ερωτήματα πως και γιατί κάηκαν ζωντανοί οι άνθρωποι, ποιοι και γιατί οργάνωσαν τους εμπρησμούς. Συζητούσαμε ακόμα την επικινδυνότητα του δικού μας χωριού, τι πρέπει να κάνουμε την επόμενη χρονιά για να σωθούμε, τι μέτρα πρέπει να πάρουμε, τι μέσα έχουμε. Ακόμα τότε διαπιστώθηκε πως η δεξαμενή του δασαρχείου ήταν άδεια. Τα αναμμένα κεράκια στα σπίτια και στα καφενεία, η περίεργη ησυχία και ανύπαρκτη άμυνα του χωριού μάλλον μας ειδοποιούσαν για το τι θα επακολουθούσε. Το ρεύμα ήρθε το ίδιο βράδυ, τα καφενεία έκλεισαν. Κάποιοι καθόμασταν στην πλατεία και συζητούσαμε τα παραπάνω. Φύγαμε και πήγαμε να δούμε στην εκκλησία την φωτιά – καπνούς που φαίνονταν απ’ την Ζαχάρω. Εκεί δυστυχώς είδαμε καπνούς κοντά σ’ εμάς. Ο Μιχάλης του Νικολού που ξέρει τα μέρη μας είπε πως είναι προς το χωριό Κλινδιά. Πήρε το αγροτικό και πήγαμε προς τα εκεί (Σάκης Αλεξανδρόπουλος, Αγησίλαος Τσουρούλας, Δημήτρης Σ. Παπαδόπουλος, ο Γιάννης και ο γιος του Παναγιώτης Κατσαρούπας). Πριν από του Κλινδιά είδαμε δύο ντόπιους που μας είπαν πως ήταν τέσσερα τα μέτωπα της φωτιάς και πως έκλειναν τον δρόμο γιατί είδαν κάποιον με άσπρη μπλούζα στο δάσος και ανάβει τις φωτιές, τις ίδιες μαρτυρίες μας είπαν και οι κάτοικοι της Πέρσαινας που έβλεπαν τον εμπρηστή στο δάσος και τον φώναξαν να τους λυπηθεί.
Το ένα μέτωπο στην Πέρσαινα το έσβησαν οι ντόπιοι. Τα άλλα τρία ήταν πάνω απ’ το ποτάμι μεταξύ Πανόπουλου και Κλινδιά κοντά στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο αέρας δεν ήταν δυνατός, η περιοχή ήταν γεμάτη θάμνους και συνεπώς η ένταση των πυρκαγιών μικρή. Τα δύο πυροσβεστικά οχήματα που βρέθηκαν εκεί έλεγχαν τα μέτωπα. Την άλλη μέρα το πρωί, στο χωριό μας αφού αρχικά ο καθένας ξεχωριστά ανησύχησε απ’ τους καπνούς και τις στάχτες που έφταναν, ενημερώθηκε και επισκέφτηκε το μέτωπο. Η κατάσταση ήταν περίπου όπως το βράδυ (οριακά ελεγχόμενη) και όλοι έλεγαν πως ήταν θέμα χρόνου να σβηστεί η φωτιά. Έγιναν πολλές εκκλήσεις να σταλεί ΕΣΤΩ ΕΝΑ αεροπλάνο, όμως η απάντηση ήταν αρνητική. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε την μεγάλη φωτιά στη Ζαχάρω και στις άλλες περιοχές και να έρθουμε εκεί». Η ίδια κατάσταση παρέμεινε έως τη 01:30 μ.μ. ο αέρας ήταν δυνατός και οι ελπίδες πιο λίγες. Η φωτιά πλησίαζε το ποτάμι, αν το ξεπερνούσε τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα. Γύρω στις δύο ακούστηκαν φωνές στο χωριό πως η φωτιά έφτασε κάτω από τον Άγιο Αθανάσιο μεταξύ Αγίας Άννας και Πεύκης στο ύψος του ποταμού. Εκεί μαζευτήκαμε να δούμε τι γίνεται, ενώ κάποιοι στο χωριό είχαν αντιληφθεί τον κίνδυνο και ετοιμάζονταν να το εγκαταλείψουν. Δέκα με δεκαπέντε λεπτά αργότερα μια «καύτρα» φτάνει διακόσια περίπου μέτρα κάτω από τον δημόσιο δρόμο στον Αϊ Θανάση και δέκα λεπτά αργότερα με τον ίδιο τρόπο η φωτιά πέρασε πάνω από τον δρόμο και με την φορά του ανέμου προς το χωριό μας. Τα λεπτά που ακολούθησαν ήταν τραγικά και βασανιστικά. Στη μισή ώρα προθεσμία που μας έδωσε η πύρινη λαίλαπα έπρεπε οι κτηνοτρόφοι να προστατέψουν τα ζώα τους, βάζοντάς τα σε πιο ασφαλή σημεία (π.χ. στο γήπεδο στον Άγιο Νικόλα – που όμως δεν ήταν για όλα τα ζώα ασφαλές). Έπρεπε να περισώσουμε ό,τι προλαβαίναμε (ρούχα, προσωπικά αντικείμενα) και χωρίς σκέψη να εγκαταλείψουμε το χωριό. Τα θύματα των προηγούμενων πυρκαγιών δεν μας έδωσαν περιθώριο περαιτέρω σκέψεων. Το χωριό μέχρι τις τρεις είχε εκκενωθεί, εκτός από περίπου τριάντα άτομα που κάθισαν να υπερασπίσουν τα σπίτια τους.
Στις τρεις ακριβώς η φωτιά είχε φτάσει πάνω απ’ την στροφή στον Αϊ Νικόλα (στο Πλατανάκι) και ετοιμαζόταν να πέσει στο λαγκάδι. Άλλο μέτωπο κατέβαινε απ’ τον Προφήτη Ηλία προς την «πάνω ρούγα» και την «τρανή συκιά», ενώ είχε φορά προς το Γούμερο. Ακόμα συνέχιζε η φωτιά που έκαιγε παράπλευρα του ποταμού (του Πηνιακού Λάδωνα) προς την Καρυά δημιουργώντας συνεχώς νέες εστίες προς τις καλλιεργημένες εκτάσεις. Ο αέρας σε συνδυασμό με την ξηρασία και την πυκνή βλάστηση βοήθησαν έτσι ώστε να μην ξεχαστεί ούτε ένα στρέμμα γης άκαυτο.
Κατά την στιγμή της εκκένωσης του χωριού επικρατούσε πανικός. Κάποιοι κυρίως γέροι δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, κάποιοι νέοι πιο δυνατοί το ίδιο. Όμως έπρεπε να βγάλουμε με τα αυτοκίνητα τον κόσμο έξω απ’ το χωριό. Τα αγροτικά γέμισαν, τα αυτοκίνητα γέμισαν, κάποιοι παρέμεναν ακόμα. Σχέδιο εκκένωσης ή συντονισμού δεν υπήρχε και τίθεται το ερώτημα «δεν υπήρχαν πυροσβεστικά μέσα, δεν υπήρχαν ούτε της αστυνομίας ή του ΕΚΑΒ;». Βοήθεια στην εκκένωση έδωσαν οι πυροσβέστες απ’ το μοναδικό όχημα που υπήρχε. Κατά την έξοδό μας απ’ το χωριό προς την διασταύρωση προς Καρυά στην γέφυρα, Όλοι έκλαιγαν και προσεύχονταν σε ένα θαύμα να μην καεί το χωριό μας ή κάποιος άνθρωπος. Κατεβαίνοντας προς το ποτάμι κάποιοι προσπαθούσαν μέσα απ’ τους καπνούς να διακρίνουν το σπίτι τους και κάποιοι άλλοι δεν κοίταζαν καθόλου.
Μέχρι τις τέσσερις όλο το χωριό και οι εκτάσεις που του ανήκουν, είχαν τυλιχθεί στις φλόγες. Η φωτιά πήγαινε προς το Γούμερο από την μία και απ’ την άλλη προς την Καρυά κατά μήκος του ποταμού. Οι περισσότεροι αναγκαστήκαμε να φύγουμε από εκεί και να πάμε προς το Καράτουλα, κάποιοι έμειναν και παρακαλούσαν την αστυνομία που είχε καταφθάσει να τους επιτρέψει να μπουν στο χωριό, ενώ κάποιοι συγχωριανοί μας όπως ο Γιαννούλης, ο Γεωργόπουλος, ο Δήμος ο Παπαδόπουλος, ο Δημήτρης και ο Κώστας ο Διαμαντόπουλος έριξαν τα πρόβατα και τα οχήματα τους μέσα στο ποτάμι.
Στο Καράτουλα η κατάσταση φαινόταν πιο ήρεμη παρά τον πολύ κόσμο που είχε συγκεντρωθεί, τα τηλέφωνα δεν σταμάτησαν να χτυπάνε από συγγενείς, συγχωριανούς και φίλους που έδιναν την δική τους μάχη μακριά από την φωτιά, αναζητώντας τα δικά τους άτομα μέσα απ’ τον φόβο και την απόγνωση. Οι φήμες και οι λανθασμένες πληροφορίες ήταν σημάδια του πανικού, για την κατάσταση που επικρατούσε στο χωριό και που μας ενημέρωναν όσοι ήταν εκεί. Ενώ δεν άργησαν να φτάσουν και οι πρώτοι βουλευτές για να μας συμπαρασταθούν και για να μας υποδείξουν τι να ψηφίσουμε στις προκείμενες εκλογές (αυτό που τους έκαιγε).
Κατά τις 08:30 εκκενώθηκε για προληπτικούς λόγους και το Καράτουλα και πήγαμε προς Πύργο. Ήμασταν πρόσφυγες στον τόπο μας. Στον Πύργο με την βοήθεια του Διαμαντή του Διαμαντόπουλου και του Παναγιώτη του Γρηγορόπουλου μεταφέρθηκαν οι συγχωριανοί μας σε ξενοδοχεία που βρήκε η Νομαρχία. Εκεί τελείωσε και η πρώτη φάση του μαρτυρίου. Η δεύτερη θα ξεκινούσε την επόμενη μέρα και θα διαρκούσε για πολλά χρόνια.
Πράγματι η επόμενη μέρα ήταν η απεικόνιση της αλήθειας. Τα δεκαέξι χωριά του Δήμου Ωλένης κάηκαν όλα. Οι εικόνες απ’ την Βαρβάσαινα που καιγόταν και το χωριό μας ήταν μαύρες, όσο πιο πάνω πηγαίναμε ακόμα πιο μαύρες. Το χωριό μας μέτραγε τεράστιες απώλειες σπίτια, αποθήκες, καλύβες, ζώα, πεύκα, πλατάνια, θάμνοι, όλα έγιναν στάχτη. Ο λόφος του Προφήτη Ηλία που πάσχιζε να πυκνώσει απ’ την προηγούμενη φωτιά του 1998, τώρα έμεινε γυμνός, το «Πλατανάκι» το μοναδικό άκαυτο κομμάτι το ίδιο. Το ψιλολιθάρι ξεγυμνώθηκε και απειλεί να κατέβει μαζί με τις άλλες πέτρες. Σπίτια περιουσίες μιας ζωής κάηκαν μαζί με τα υπάρχοντα και τις αναμνήσεις. Ιδίως αυτών που ζούσαν μόνιμα και τώρα δεν βρίσκουν λόγο να τους κρατήσει. Καμένα αιγοπρόβατα, κότες, σκυλιά, γαϊδούρια, (μου μάλιστα έμειναν κάποια άταφα και μύρισαν απ’ την ζέστη). Σκηνές βομβαρδισμένου τοπίου, γκρεμισμένες χαμοκέλες, φράχτες, σύνορα. Όσα πρόβατα έζησαν δεν έχουν τι να φάνε, αφού κάηκαν οι αποθήκες με καρπούς, τριφύλλι, σανό. Όλοι βουρκωμένοι, ταλαιπωρημένοι και κάποιοι με μόνα ρούχα αυτά που τους βρήκε η φωτιά, στέκονταν σαστισμένοι. Το βράδυ ο καπνός περικύκλωσε το χωριό και έκανε την κατάσταση αφόρητη. Το δίκτυο της ΔΕΗ και του ΟΤΕ καταστράφηκε. Το ρεύμα ήρθε στις 2 Σεπτεμβρίου. Απ’ την Δευτέρα 27/08 φάνηκαν βοήθειες απ’ τον Δήμο και κλιμάκια της Νομαρχίας για να γράψουν τις ζημιές.
Η πράξη της εκκένωσης από μια πυρκαγιά μπορεί να ήταν για το χωριό μας κάτι πρωτόγνωρο. Κάτω από άλλες προϋποθέσεις, εποχές θα ήταν αδιανόητη. Οι νεκροί των προηγούμενων ημερών λειτούργησαν καταλυτικά στην αποτελεσματική απομάκρυνση. Η απομάκρυνση αυτή ίσως ήταν τραγική ειρωνεία, αφού όσοι παρέμειναν ή επέστρεψαν στο χωριό περίπου δυο ώρες μετά την φωτιά έσωσαν τα σπίτια τους και των γειτόνων τους. Το χωριό μας θα πρέπει να ευχαριστεί μαζί με τους συγχωριανούς μας που βρέθηκαν στο χωριό και τον Γιάννη τον Τσουρούλα (τον παπά) που ως πυροσβέστης συντόνισε τις προσπάθειες.
Τώρα όλοι γνωρίζουμε πως έχει η κατάσταση, γι’ αυτό δεν θα πρέπει να μείνουμε άπραγοι, θα πρέπει να αφήσουμε την 25η Αυγούστου πίσω και να σχεδιάσουμε συλλογικά τους τρόπους που θα ξαναομορφύνουμε το χωριό μας και τις καρδιές των Αγιανανναίων.

Διαμαντόπουλος Π. Χρήστος.

4 σχόλια:

pmarkop είπε...

Το κείμενο ιδιαίτερα προσεγμένο, χωρίς υπερβολές σε μεταφέρει στο τόπο της καταστροφής και πραγματικά αντιλαμβάνεσαι την αρχική ανησυχία των παρισταμένων, που στη συνέχεια μετατρέπεται σε πανικό, όταν διαπιστώνουν τον επερχόμενο κίνδυνο σε συνδυασμό με την ανυπαρξία σχεδίου προστασίας της ζωής και της περιουσίας τους απο τους εντεταλμένους φορείς.
Τώρα μετά την βιβλική καταστροφή που μέρος της φαίνεται ανάγλυφα στη δεύτερη φωτογραφία που αναρτήθηκε, προέχει η προσπάθεια και ο συντονισμός για την αποκατάσταση του φισικού περιβάλλοντος και της πρόληψης των πιθανών πλημμύρικών φαινομένων και καταστροφής του ανάγλυφου των περιοχών του χωριού από τις βροχοπτώσεις, όσο το έδαφος παραμένει γυμνό χωρίς βλάστηση
Το παρήγορο είναι ότι η φύση, αν αποφύγει την αλόγιστη επέμβαση του ανθρώπου (επέκταση αγροτεμαχίων, αλόγιστη βόσκηση της πρώτης βλάστησης στα δάση, την χωρίς μελέτη αναδάσωση, την έλλειψη άρδευσης των νέων φυτεύσεων), σύντομα θα επανέλθει σιγά-σιγά αν όχι στην προηγούμνη σε μέγεθος βλάστηση, τουλάχιστον θα ξεκινήσει την διαδικασία αποκατάστασης των καμένων.
Τέλος θέλω να συγχαρώ το Δ.Σ. για την είσοδο του συλλόγου στο διαδύκτιο.

pmarkop είπε...

Σχετικά με τα ονόματα των μελών του Δ.Σ. την περίοδο 1978-1981?
Τα εκλεγμένα μέλη του Δ.Σ. εκείνης της περιόδου φαίνονται σε ένα ψηφοδέλτιο που είδα δημοσιευμένο στο με αριθμό 3 περιοδικοό του συλλόγου, οπότε μπορεί να δείτε σίγουρα ποιοί είχαν εκλεγεί.
Παρ΄όλα αυτά, επειδή συμμετείχα σε εκείνο το Δ.Σ. αναγράφω τη σύνθεση του πιθανά με κάποια λάθη:
1) Γιάννης Τσουρούλας (Σταθόγιαννης) Πρόεδρος
2) Σάκης Νικολετόπουλος Αντιπρόεδρος ?
3) Γιώργος Δουρίδας Γεν. Γραμματέας
4) Παναής Αλεξανδρόπουλος ταμίας
5) Νίκος Αντωνόπουλος
(Τσαλιούρης) μέλος
6) Μήτσος Κ. Τσουρούλας μέλος
7) Παναγιώτης Η. Μαρκόπουλος μέλος
8) Κώστας Χ. Προσκεφαλάς μέλος
9) Χαράλαμπος Αναστόπουλος μέλος
Αυτή νομίζω ήταν η σύνθεση του Δ.Σ. εκείνης της περιόδου.
ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

Παρότι οι φωτιές κατέκαψαν τον νομό μας αλλά και πολλές άλλες περιοχές τις Ελλάδας, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τους λιγοστούς Δασοπυροσβέστες που έκαναν ότι μπορούσαν για να βοηθήσουν στην κατάσβεση των πυρκαγιών.
Παρακάτω παραθέτω μαρτυρία εθελοντή δασοπυροσβέστη.
Αγγελική.

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβοντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ως παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν ότι υπήρχαν



Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους από Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ,
για να μην θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξανάδωσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε από ανθρωπιά
και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω από ένα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον από τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...

Ανώνυμος είπε...

Παρότι οι φωτιές κατέκαψαν τον νομό μας αλλά και πολλές άλλες περιοχές τις Ελλάδας, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τους λιγοστούς Δασοπυροσβέστες που έκαναν ότι μπορούσαν για να βοηθήσουν στην κατάσβεση των πυρκαγιών.
Παρακάτω παραθέτω μαρτυρία εθελοντή δασοπυροσβέστη.
Αγγελική.

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβοντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ως παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν ότι υπήρχαν



Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους από Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ,
για να μην θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξανάδωσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε από ανθρωπιά
και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω από ένα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον από τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...

ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ ΗΛΕΙΑΣ

ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ ΗΛΕΙΑΣ
ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

30 ΧΡΟΝΙΑ “ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ”
Της αθανασοπυλου χ. ολγας
Ηταν Σεπτεμβρης του 1976 οταν μια παρεα συγχωριανων μας που ζουσαν στην Αθηνα, σκεφτηκε πως επρεπε να βρεθει ενας τροπος ωστε η παρεα να συμπεριλαβει οσους Αγιανανναιους αφησαν τον τοπο τους για να βρουν την τυχη τους στην πρωτευουσα. Ετσι θα μπορουσαν να συναντωνται συχνοτερα, να μοιραζονται την αγαπη τους για το χωριο και τις αναμνησεις τους, να διασκεδασουν μαζι, οπως τοτε που ζουσαν στην Αγ. Αννα. Ιδρυσαν, λοιπον, τον Συλλογο των εκ της Αγ. Αννης καταγομενων “Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ” , και οταν πηραν στα χερια τους το καταστατικο, το ημερολογιο εγραφε 4 Μαιου 1977.

Κυριος σκοπος του ηταν και παραμενει τοσο η εξυψωση του πνευματικου και κοινωνικου επιπεδου των μελων του οσο και η διατηρηση του συνδεσμου και της αλληλεγγυης μεταξυ τους. Αυτο επιτυγχανεται με τη διοργανωση εκδηλωσεων οπως:

- Κοπη της πρωτοχρονιατικης πιτας
- Ετησιες χοροεσπεριδες
- Απροκριατικα παρτυ μασκε
- Εκδρομες στο χωριο αλλα και σε αλλα μερη της Ελλαδας (Δελφους, Αραχωβα,
Καλαβρυτα, Ευβοια, Υδρα, Επιδαυρο για την παρασταση “Προμηθεας
Δεσμωτης”, κτλ).

- Πολιτιστικες εκδηλωσεις στην Αγ. Αννα (Πασχα – Δεκαπενταυγουστο) που
περιλαμβανουν διαγωνισμους, αθλοπαιδιες, γλεντια τρικουβερτα ειτε με
ορχηστρα ζωντανη ειτε με τον Γιωργο το Μπομπα στην κονσολα).

- Οικονομικη ενισχυση οικογενειων που επληγησαν απο ασθενεια η απωλεια αγαπημενου προσωπου
- Τραπεζα αιματος και αιμοδοσια των μελων μας


Ενας αλλος στοχος του Συλλογου μας ειναι η εκτελεση κοινωφελων εργων στην κοινοτητα της Αγ. Αννης, και εδω θα αναφερθουμε:

- στην κατασκευη πλατειας στο χωρο που δωρισε η οικογενεια Νικολετοπουλου
- στη δημιουργια ιατρειο με την προσφορα καρδιογραφου
- στην παιδικη χαρα στον προαυλιο χωρο του νεου σχολειου,
γηπεδο μπασκετ και βιβλιοθηκη με βοηθητικο υλικο για τους μαθητες.
-στη δενδροφυτευση του Προφ. Ηλια και του Αγ.Νικόλα
-στην οικονομική ενίσχυση της εκκλησίας μας –αντί στεφάνου- όταν έφευγε κάποιος συγχωριανός μας.

Και προχωράμε στην τέταρτη δεκαετία,με την ελπίδα πως κάθε γενιά Αγιανανναίων θα αφιερώνει λίγο από το χρόνο και την αγάπη της για το χωριό ώστε να κρατά το Σύλλογο ζωντανό και δημιουργικό και να παραδίδει τη σκυτάλη στην επόμενη!

Δύο πράγματα οφείλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας: ΡΙΖΕΣ (για να γνωρίζουν από πού ξεκινούν με σταθερό βήμα) και ΦΤΕΡΑ(για να μπορέσουν να πετάξουν με σιγουριά στο μέλλον). Ας θυμηθούμε,λοιπόν,τις ρίζες του Σ υλλόγου –ιδρυτικά μέλη και Διοικητικά Συμβούλια- σαν ένα ευχαριστώ για το δύσκολο έργο που ανέλαβαν και πέτυχαν αυτές τις 3 δεκαετίες. Δυστυχώς,εξαιτίας της απώλειας του Α’ Βιβλίου Πρακτικών, δημοσιεύουμε τα Δ.Σ. από το 1981 ως σήμερα. Ζητούμε συγγνώμη και παρακαλούμε όποιον μπορεί να μας βοηθήσει ώστε να δημοσιεύσουμε τα πρώτα Δ.Σ. στο επόμενο τεύχος.


ΙΔΡΥΤΙΚΑ ΜΕΛΗ

1) Αναστόπουλος Κ. Χαράλαμπος
2) Αναστόπουλου Χ. Βασιλική
3) Αναστόπουλος Π. Γεώργιος
4) Αναστόπουλος Α. Νικόλαος
5) Αναστασόπουλος Γ. Νικόλαος
6) Αναστασοπούλου Ν. Παρασκευή
7) Αλεξανδρόπουλος Δ. Ιωάννης
8) Αλεξανδροπούλου Ι. Αναστασία
9) Βγενόπουλος Ν. Δημήτριος
10) Βγενόπουλος Ν. Γεώργιος
11) Βγενοπούλου Ν. Παρασκευή
12) Βγενόπουλος Π. Γεώργιος
13) Γεωργακόπουλος Κ. Διονύσιος
14) Γεωργακοπούλου Κ. Βασιλική
15) Μαρκόπουλος Π. Δημήτριος
16) Μαρκόπουλος Π. Θεόδωρος
17) Μαρκοπούλου Θ. Ελένη
18) Παπουτσής Κ. Νικόλαος
19) Παπουτσή Ν. Χαρίκλεια
20) Τσουρούλας Ι. Μιλτιάδης
21) Τσουρούλα Μ. Μαρία
22) Φωτόπουλος Ν. Χρήστος


ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ
(1981-2007)

ΠΡΟΕΔΡΟΙ

- Τσουρουλας Κ. Δημητριος (13.12.81 -31.05.83)
- Βγενοπουλος Ν. Γεωργιος (31.05.83 – 18.11.90)
- Αθανασοπουλος Ν. Χρηστος (18.11.90 – 01.11.92)
- Παπαδοπουλου Ν. Τασια (01.11.92 – 14.11.93)
- Κατσαρουπας Β. Παναγιωτης (14.11.93 – 19.11.95)
- Τερζης Κ. Σπυρος (19.11.95 – 18.05.96)
- Αλεξανδροπουλος Δ. Ιωαννης (18.05 96 – 14.01.01 / 16.11 03 – 19.11.06)
- Διαμαντοπουλος Ν. Μαριος (14.01.01. – 16-11.03)
- Αθανασοπουλος Κ. Ανδρεας (19.11.06 - ..........)



ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΙ

- Τσουρουλας Ι . Κων/νος (13.12.81 – 31.05.83)
- Τσουρουλας Κ. Δημητριος (31.05.83 – 09.06.85)
- Τσουρουλας Διονυσιος (09.06.85 – 20.04.86)
- Αλεξανδροπουλος Δ. Ιωαννης (20.04.86 – 23.10.88)
- Αθανασοπουλος Ν. Χρηστος (23.10.88 – 18.11.90)
- Μαρκοπουλος Π. Δημητριος (18.11.90 – 01.11.92)
- Τσουρουλα Β. Αναστασια (01.11.92 – 14.11.93)
- Τερζης Κ. Σπυρος (14.11.93 – 19.11.95)
- Φωτοπουλος Α. Χρηστος (19.11.95 – 26.04.98)
- Μαρκοπουλος Γ. Παναγιωτης (26.04.98 – 14.01.01)
- Αναστασοπουλος Γ. Νικολαος (14.01.01 – 16.11.03)
- Αθανασοπουλος Θ. Νικολαος (16.11.03 – 19.11.06)
- Αναστοπουλος Γ. Ανδρεας (19.11.06 - .........)



ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ

- Νικολετοπουλος Δ. Κων/νος (13.12.81 – 31.05.83)
- Κατσαρουπας Β. Παναγιωτης (31.05.83 – 09.06.85)
- Φωτοπουλος Ν. Χρηστος (09.06.85 – 23.10.88)
- Τσουρουλας Δ. Χρηστος (23.10.88. -01.11.92)
- Αλεξανδροπουλος Ι. Διονυσιος (01.11.92 – 14.11.93)
- Αλεξανδροπουλος Π. Διονυσιος (14.11.93 – 19.11.95)
- Κατσαρουπας Γ. Χαραλαμπος (19.11.95 – 29.10.97)
- Παπαδοπουλου Ν. Τασια (29.10.97 – 26.04.98)
- Μητροπουλος Ν. Παναγιωτης (26.04.98 – 14.01.01)
- Αθανασοπουλος Κ. Ανδρεας (14.01.01 – 16.11.03)
- Αθανασοπουλου Χ. Ολγα (16.11.03 -........)


ΤΑΜΙΕΣ

- Αθανασοπουλος Ν. Χρηστος (13.12.81 – 09.06.85)
- Διαμαντοπουλος Ν. Ιωαννης (09.06.85 – 18.11.90)
- Διαμαντοπουλος Ν. Μαριος (18.11.90 – 01.11.92)
- Τσουρουλας Δ. Ανδρεας (01.11.92 – 14.11.93)
- Αναστασοπουλος Γ. Νικολαος (14.11.93 – 19.11.95)
- Αναστασοπουλος Ν. Γεωργιος (19.11.95 – 26.04.98)
- Παπαδοπουλος Χ. Νικολαος (26.04.98 – 14.01.01)
- Αναστοπουλος Γ. Ανδρεας (14.01.01 – 16.11.03)
- Μητροπουλος Ν. Βασιλειος (16.11.03 – 19.11.06)
- Διαμαντοπουλος Π. Χρηστος (19.11.06 - ........)





ΜΕΛΗ Δ.Σ.

Διαμαντοπουλος Π. Αγγελος, Διαμαντοπουλος Λ. Διαμαντης, Μπομπας Π . Δημητριος, Αλεξανδροπουλος Δ. Ιωαννης, Αναστασοπουλος Γ. Νικολαος, Φωτοπουλος Ν. Χρηστος, Μητροπουλος Π. Νικολαος, Παπαδοπουλου Ν. Τασια, Αναστασοπουλος Γ. Παναγιωτης, Κατσαρουπας Β. Φωτης, Τσουρουλας Δ. Χρηστος, Κατσαρουπας Β. Παναγιωτης, Τσουρουλας Ι. Αναστασιος, Μαρκοπουλος Β. Κων/νος, Βγενοπουλος Π. Στελιος, Διαμαντοπουλος Β. Γεωργιος, Αλεξανδροπουλου Π. Παναγιωτα, Διαμαντοπουλος Ν. Μαριος, Τσουρουλας Κ. Αγησιλαος, Προσκεφαλα Χ. Παρασκευη, Μπαρμπουλετος Σ. Σταυρος, Αθανασοπουλος Κ. Ανδρεας, Τσουρουλας Μ. Παναγιωτης, Μπομπας Π. Γεωργιος, Φωτοπουλος Α. Χρηστος, Μαρκοπουλος Γ. Παναγιωτης, Αλεξανδροπουλος Ι. Διονυσιος, Μητροπουλος Ν. Παναγιωτης, Μαρκοπουλου-Συριοπουλου Κων/να, Παπαδοπουλος Π. Αναστασιος, Αλεξανδροπουλος Π. Διονυσιος, Κεβορκιαν Τ. Αρσα, Παπαδοπουλος Δ. Αυγερινος






ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Δελφοί – Αράχοβα
Μια εκδρομή του εκπολιτιστικού μας συλλόγου στις 13/05/2007.

Ο εκπολιτιστικός σύλλογος του χωριού μας, οργάνωσε ημερήσια εκδρομή στην περιοχή των Δελφών και της Αράχοβας. Η προσέλευση των ατόμων ήταν ικανοποιητική. Περίπου 40 άτομα ταξιδέψαμε την Κυριακή 13/05 το πρωί, με πρώτη στάση την Λιβαδειά. Μετά από μισή ώρα στάσης σε τοπική καφετέρια, συνεχίσαμε την διαδρομή για τον πρώτο προορισμό μας, τους Δελφούς.
Ψηλά, πάνω από τον Κορινθιακό κόλπο, στο ιερό βουνό του Παρνασσού, περικυκλωμένο από έλατα, βρίσκονταν το ιερό του θεού Απόλλωνα, οι Δελφοί. Για πολλούς αιώνες η φωνή των Δελφών, του πιο σπουδαίου ιερού, ήταν η απόλυτη οδηγήτρια δύναμη στους Έλληνες. Απλοί άνθρωποι καθώς και απεσταλμένοι πόλεων το επισκέπτονταν, για να λάβουν απάντηση και οδηγίες για το μέλλον και πεπρωμένο τους. Οι χρησμοί υπακούγονταν και η πειστική δύναμή τους ήταν τέτοια, που πόλεμοι κερδήθηκαν ή χάθηκαν, από λίγες λέξεις της Πυθίας.
Για περίπου μιάμιση ώρα μπορούσαμε να επισκεφτούμε τον Αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, ο οποίος περιλάμβανε τον ναό του Απόλλωνα, το θέατρο, το μαντείο και το αρχαιολογικό μουσείο. Παρότι η στάση που κάναμε στον συγκεκριμένο αρχαιολογικό τόπο είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα, αρκετοί από τους συνταξιδιώτες μας δεν το αντιλήφθηκαν, με αποτέλεσμα να δυσανασχετούν με το χρόνο που σπαταλήσαμε για να δούμε «τις πέτρες»…
Κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι το χρηματικό ποσό που αντιστοιχούσε σε κάθε άτομο για να επισκεφθεί τους συγκεκριμένους χώρους, ήταν 9 €, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο, εάν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για «δικά μας μνημεία», μνημεία της χώρας μας και πληρώνουμε για να τα δούμε! Επίσης, όταν μέλος του συλλόγου ρώτησε για το αν υπάρχουν ειδικές τιμές για γκρουπ πολλών ατόμων, πήρε αρνητική απάντηση.
Μετά τους Δελφούς, σειρά είχε η Αράχοβα. Η Αράχοβα είναι η πύλη για αυτόν που θέλει να γνωρίσει κάτι περισσότερο από την απόλαυση των καταβάσεων με σκι, κάτι βουνίσιο, παρνασσιώτικο κάτι από τα ξεχασμένα. Γραφική και όμορφη το χειμώνα με κόσμο και φασαρία από ανθρώπους που θέλουν να χαρούν και να παίξουν με το χιόνι και να απολαύσουν την χειμωνιάτικη ομορφιά της φύσης. Καταπράσινη και ήσυχη την άνοιξη, περιμένει με ανυπομονησία τους επισκέπτες που θέλουν να τη γνωρίσουν, να γευτούν τα τοπικά εδέσματα, να θαυμάσουν τα σκαλιστά αντικείμενα που υπάρχουν στα μαγαζάκια. Περπατήσαμε στα γραφικά σοκάκια της περιοχής και επιλέξαμε μια από τις γραφικές ταβέρνες του χωριού για να απολαύσουμε τις ντόπιες νοστιμιές.
Στις 17:30 το πούλμαν πήρε το δρόμο της επιστροφής.
Συγχαίρω την πρωτοβουλία αυτή της εκδρομής, γιατί εκτός από τις περιοχές που επισκεπτόμαστε, άλλοι για πρώτη φορά και άλλοι για πολλοστή, μας δίνεται η ευκαιρία να ανταμώσουμε με τους συγχωριανούς μας, να μιλήσουμε, να περάσουμε καλά. Ελπίζω την επόμενη φορά να είμαστε περισσότεροι και να περάσουμε ακόμα καλύτερα.
Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Κωνσταντοπούλου Αγγελική